Where’s the chalet dude?

Zoals ik u misschien al eens verteld heb, of niet, dat weet ik niet meer, staat er links van ons perceel een klein stulpje dat men met een beetje goede wil, en in de juiste context geplaatst – Zwitserland – een chalet zou kunnen noemen.

Die chalet en het bijbehorende stuk grond zijn onlangs verkocht. Wij hebben nog geen contact gehad met de nieuwe eigenaar, maar we zijn druk naar hem/haar op zoek. Daar zijn een paar redenen voor, maar de belangrijkste is toch wel dat ik heb gemerkt dat die chalet verdwenen is, alsook alles wat er nog te vinden was op dat perceel. En dat niet alleen, op ons perceel bevindt er zich plots meer materie, die dan ook nog eens verdacht veel lijkt op een gedesintegreerde chalet.
Ik ben er van overtuigd dat dat maar tijdelijk is, maar honderd procent zekerheid zou leuk zijn, gezien onze aannemer begin augustus daar gaat staan met zijn graafwerkers.

In een van de volgende posts zal ik jullie trakteren met wat foto’s van de huidige toestand van dat perceel.

De onderboring

Hier zijn we weer met mijn favoriete onderwerp. De reden van het schrijven is een brief die ik mocht ontvangen van PBE waarin stond dat zij donderdag 28 juni 2007 ter plaatse waren geweest om de onderboring te doen, maar dat ze geen kabel hadden aangetroffen om te trekken.

Dit vond ik redelijk verbazingwekkend om de volgende twee redenen :

• ze waren er zeer snel bij
• ze hadden me totaal niets laten weten

Dus ga ik zorgen dat er volgende week een kabel ligt en dan bel ik hen terug op met de melding dat ze mogen komen. Hopelijk gaan ze mij dit eerste bezoek niet aanrekenen, maar waarschijnlijk wel. Zo kennen we ze.

Dat was dus bijna heel vlot gegaan. Eén enkel communicatie-probleempje heeft roet in het eten gestrooid. Maar soit, ik ben eigenlijk al blij dat we zover zijn.

D-Day minus 30

Over dik dertig dagen zal de aannemer beginnen. Redelijk laattijdig, maar beter laat dan nooit.

We hebben een vergadering gehad met onze aannemer en architect.

Daarin zijn nog een aantal zaken besproken :

• de inrit en aanverwante bouwsels ( betonnen keerwanden, trapjes, … ). Onze inrit zal zeer steil zijn. Hoe steil? Voor zij die ooit al eens pittoreske bergdorpjes bezocht hebben in de Alpen of zo, wel zo’n inritten als die mensen daar hebben, zo steil. Maar het zou allemaal toch nog te doen zijn om er met de auto tegenop te rijden.
• de trap. Wel, euh,…hier ga ik over zwijgen en op terugkomen als hij er staat. Geloof me, dit verhaal, hoewel niet zó interessant, ga ik jullie niet onthouden. Maar hij moet en hij zal er komen, die trap.
• de plaats van de kraan en mogelijkheden om het perceel te benaderen.
• de platheid van het dak. Ofwel gaan we isolatie in afschot leggen om een helling in het dak te verkrijgen, ofwel beslissen dat er water op mag blijven staan. Dit hangt af van de prijs. Water op een dak is eigenlijk totaal geen probleem op een dak waar EPDM op ligt. EPDM wordt ook gebruikt voor vijvers, en misschien nog interessanter, voor de aanleg van dakvijvers. Dus dat er hier en daar een plasje blijft, is geen probleem. Waarom dan toch helling? Wel, het WTCB schrijft dat zo voor, en dan zullen we maar luisteren zeker.
• de mogelijkheid om elektriciteitsdraad te leggen in de holtes van de steeldeck, alvorens er de volgende laag afwerking op komt. Dat is dus mogelijk, en dus ga ik dat doen

Na die vergadering hebben we samen met Wim, diegene die bij Dilien verantwoordelijk is voor het aluminium schrijnwerk, besproken welke ramen en welk glas waar moest komen. Dat was plezant, zo á la carte kiezen en op het moment zelf nog zaken bedenken die beter zijn dan het oorspronkelijke idee. Aan de voorkant van het huis gaan we kiezen voor akoestisch glas, om zo weinig mogelijk last te hebben van de straat, en aan de achterkant kiezen we voor extra zonwerend glas voor de verhoging van het comfort in de zomer. De rest wordt gewoon glas met 1,1 K-waarde.
We hebben ook kennis gemaakt met onze sympathieke werfleider Kenny Banken, die voor ons vanaf nu de belangrijkste aanspreekpersoon zal worden binnen het bedrijf.

Minder goed nieuws kwam echter van onze architect. Zijn auto was de avond ervoor ge-home-jacked door drie gemaskerde kornuiten met een schietijzer. Gelukkig was het enkel de auto die verdwenen was, en zijn er geen gewelddaden gepleegd.

Stairway to nowhere

Die hele trap historie begint zo stillekes aan om een Mr.Wolf te vragen.

Nu we besloten hebben om de trap bij Betonal te laten maken, voelt onze algemene aannemer zich een beetje in zijn trots gekrenkt. Ze zeggen van niet, maar de medewerking ivm de trap is het absolute nulpunt aan het naderen.
Een telefoontje mijnentwege kon de situatie terug een beetje ontdooien, maar we zijn nog ver van huis. ( hebt ge ‘em? grappig he? )

Wij waren echt van mening dat onze aannemer het eigenlijk helemaal niet erg vond dat we de trap op een ander bestelden, want hun verkoper vond hun eigen prijs sowieso al duur, zonder zelfs maar te weten wat we elders betaalden, en deed eigenlijk geen moeite om uit te leggen waarom dat zo was.
Nu, nu we beslist hebben om niet met hen in zee te gaan, komt er een hele uitleg over wat een werk ze al niet hebben gedaan om een offerte te kunnen maken. Ja, ze moesten dat helemaal uittekenen, en de baas heeft zich er zelf mee beziggehouden etc… Kijk lieve lui, ik vroeg enkel een offerte, geen volledig plan, en als jullie gierigheid in deze jullie dwingt om alles tot in het kleinste detail af te meten, en de klanten kiezen toch een andere oplossing, tja, wat kan ik dan anders zeggen dan, eigen schuld dikke bult. Of misschien was het geen gierigheid, maar maken jullie zo weinig betontrappen dat de kunst der maken van offertes hiervoor, nog niet het gewenste niveau heeft bereikt binnen jullie bedrijf. Wat er ook van zij, mij interesseert dat allemaal niet zo, ik wil gewoon een trap voor een goede prijs, net zoals iedereen.

Hedoch, hiermee is de kous niet af. Wacht eens…eigenlijk is de kous hiermee wel af, ik ben gewoon vergeten jullie het begin van de kous te vertellen. Het begin was dat ze weigeren de trap te plaatsen of zelfs maar de nodige metaalconstructieve delen te voorzien. Op mijn vraag waarom kwam dan de reeds aangehaalde uitleg, plus nog een verhaal dat ze geen verantwoordelijkheid wilden ten aanzien van een trap geleverd door derden. Maw, indien die trap in tweeën breekt tijdens de plaatsing, dan willen zijn daar nooit verantwoordelijkheid voor dragen. Ah ja, want wat als Betonal de verkeerde wapening heeft gebruikt, of het verkeerde betonmengsel?

Op mijn vriendelijk verzoek om de geweigerde diensten nogmaals in beraad te nemen, teneinde een aanvaardbare oplossing voor alle partijen te vinden, ging de commercieel verantwoordelijke wel in. Enkel vond hij het nog wat te vroeg om de grote chef er al terug mee lastig te vallen, want de patat was nog wat te warm.

Je zou zeggen dat we de verhuis van de Sixtijnse kapel aan het plannen waren, als je afgaat op de reacties van de verschillende partijen. Maar het enige dat we willen is een trap in ons huis, van beton, tegen een redelijke prijs. Groot probleem blijkbaar, zelfs voor de specialisten ter zake.

Mocht de aannemer van dwarsen aard blijven, dan hebben we nog een plan B voor de plaatsing onder vorm van een transporteur/plaatser die regelmatig voor Betonal werkt. Maar dat zou silly zijn, zo twee kranen op een werf waarvan er maar één iets staat te doen.

Ik zou willen dat ik iemand die gaat bouwen goede raad kon geven ivm met deze affaire, maar dat kan ik eigenlijk niet. Ik zou zelf niet weten wat ik zou doen mochten we opnieuw beginnen. De bouwsector heeft weinig terugkerende particuliere klanten, en dat is te merken ook. Zij moeten niks en gij hebt niks te willen. De klant is geenszins koning, noch prins-regent. Ook burggraaf of hertog zijn als adelijke titels niet aan de klant besteed. Men zou dan kunnen gaan voor markies of baron, maar ik denk dat lakei het enige haalbare is qua titelage.

Stairway to Heaven

De aannemer voor de trap zal dan toch Betonal worden. We hebben na wat telefonische contacten toch een offerte gekregen van hun.

Door die naast de offerte van onze algemene aannemer te leggen, was het snel duidelijk dat onze algemene aannemer aan die prijs niet kon geraken. Het verschil zal, naargelang de uitvoeringsdetails, ongeveer 1000 euro bedragen.

Dat is het goede nieuws, Betonal is goedkoper. Het slechte nieuws is dat de trap sowieso veel duurder is dan we dachten. Onze beperkte reserve op de ruwbouw is al half opgesoupeerd.

En dan is er ook nog het verbluffend ontmoedigende nieuws dat we pas na het bouwverlof gaan starten. Tijdsplanning dus de vuilbak in en andere aannemers contacteren om dit geweldige nieuws over te brengen.

Als we er nog in kunnen op 1 december, dan zal dat, om in de hemelse sfeer te blijven, een waar mirakel mogen heten.

Geëlektrokuteerd

Ons bouwoptimisme heeft vandaag een serieuze deuk gekregen. Het probleem in kwestie : de aansluiting van onze elektriciteit voor de werfkast.

Laat mij het verhaal een beetje recapituleren zodanig dat u een klare kijk heeft op de problematiek in kwestie.

Om te beginnen zijn er momenteel drie spelers in het verhaal :

1. Electrabel : onze energieleverancier
2. PBE : onze distributienebeheerder
3. Electro Solutions : onze werfkast plaatser

Er is nog een vierde speler die spoedig uit de coulissen zal komen : de gemeente Holsbeek, en dan mogen we ook onze mystery guest niet vergeten, wiens identiteit u straks zal onthuld worden.

Het scenario was geschreven als volgt :

1. Electro Solutions vraagt een aansluiting aan bij Electrabel voor de elektriciteit en aardgas.
2. Wij sturen de plannen van het huis en zijn ligging op naar PBE, Electrabel en Interelectra zodat zij weten waarover het eigenlijk gaat.
3. Wij contacteren PBE voor een EAN nummer, waarna Electrabel het leveringscontract vervolledigd.
4. Electrabel stelt PBE op de hoogte van het feit dat er een leveringscontract is. Dit is één van de drie voorwaarden die PBE moet in vervulling zien gaan alvorens zij komen aansluiten.
5. Wij contacteren PBE en maken een afspraak voor aansluiting
6. Electro Solutions plaatst de werfkast en zorgt voor de keuring ervan. Dit zijn de twee laatste voorwaarden alvorens PBE kan aansluiten.
7. PBE komt de kabel van de werfkast aansluiten op het net en plaatst een teller in de kast.

Dit lijkt op zich al ingewikkeld genoeg, maar daar dachten onze spelers anders over. Stap 4 werd door Electrabel in de poeier werd gedraaid, en stap 5 werd door PBE professioneel de nek is omgewrongen.

Electrabel was dus op een of andere manier vergeten om PBE te verwittigen van het feit dat er stroom kon geleverd worden. De reden die ik vermoed, na gesprekken met wel drie verschillende diensten bij Electrabel, is dat zij nog aan het wachten waren op het EAN nr. voor de aardgasaansluiting. Hun fout, vervelend voor mij. Dit was op zich niet zo erg en was met wat heen en weer getelefoneer redelijk snel geregeld.

Bij stap 5 echter, gingen de poppen aan het dansen. Tijdens het maken van de afspraak voor aansluiting vermeldde ik terloops aan de mevrouw van PBE, dat de elektriciteit werd verdeeld via palen, niet ondergronds, en dat die aan de overkant van de weg stonden, en vroeg ik naar de technische aspecten van dat soort aansluiting. Merk op dat de plannen van ons huis reeds enige tijd in hun bezit waren, en dat ze mij al een prijsraming hadden gestuurd voor de aansluiting. Die prijs zou rond de 140 euro bedragen voor ons type aansluiting. Met de plannen in hun bezit, ging ik ervan uit dat deze professionele distributienetbeheerders een zo triviaal detail als elektriciteit op palen wel al lang op voorhand hadden ingecalculeerd. De mevrouw van PBE begon echter plots een paniekerige defensieve toon aan te slaan. Zo van dat die aansluiting dan niet kon doorgaan, ah nee, en hoe ik dan wel dacht die aansluiting te doen. En wat mijn aannemer eigenlijk van zin was, in verband met die aansluiting. Allez van waar die kabel dan kwam enzoverder. Vermits ik nooit een opleiding heb genoten als professioneel distributienetbeheerder, noch als installateur van nutsvoorzieningen, en meer bepaald elektriciteitsaansluiting op het verdeelnet, kon ik niet zo dadelijk een passend antwoord verzinnen op het spervuur van vragen van de paniekerige mevrouw die, moet ik wel zeggen, mij toch enigszins overvielen als de vier ruiters van de apocalyps op een kalme zondagochtend, ten tijde van het ontbijt, slechts enkele seconden voor het uitbreken van de armageddon.

Hedoch, een handige zijsprong naar een andere dienst, weliswaar binnen hetzelfde bedrijf, zou misschien enig soelaas kunnen bieden. De doorverbinding was één groot waas, en kon enkele seconden, maar ook enkele minuten geduurd hebben. Dat was te wijten aan de after-effects van de zopas geïncasseerde shell-shock, of aan het feit dat de wachtmuziek door Rasti Rostelli zelf was geschreven ( Hoe zou het nog zijn met Rasti Rostelli trouwens? Zit die man in Portugal of wat? ) .
De min of meer vriendelijk acterende meneer – trouwens de eerste meneer die ik die dag aan lijn kreeg, vrouwen weten precies ook wel wanneer over te schakelen naar de knokploeg – die dan aan de andere kant van de lijn verscheen, in auditieve vorm weliswaar, ging eens eventjes kijken, nadat ik de gehele uitleg had overgedaan, zoals men wel meer noopt te doen bij dat soort pseudo-geprivatiseerd-para-stataal zootje ongeregeld. Voor de meneer terug aan lijn kwam, hoorde ik hem nog een veelbetekenend “ai, ai, ai” ten berde brengen jegens zijn gewaardeerde collega’s van dienst. “Ja dan moet ge een doorboring uitvoeren he”, was de zinsnede die op meneers lippen brandde, en daar dus ook al rookkringelend uit voortkwam.

DE DOORBORING

DE DOORBORING

en nu naar iets compleet anders : DE DOORBORING.

De doorboring waar men het hier over heeft is een type van grondveplaatsende bewerking die tot doel heeft een gang te creëren onder het straatoppervlak, die ruimte biedt aan een elektriciteitsleiding.
Dat soort bewerking is nogal zeldzaam in de aannemerswereld, en er zijn dan ook maar een paar aannemers bevoegd voor deze operatie. Eén van die aannemers werkte gelukkiglijk wel in onderaanneming van PBE, en dus behoorde het tot het imperium der mogelijkheden dat PBE mij een offerte zou bezorgen voor DE DOORBORING. Deze aannemer is trouwens onze mystery guest, die de stapel van betrokken partijen vervolledigd.

en nu naar iets compleet anders : DE DOORBORING.

De prijs van een dusdanige doorboring kon mij bij benadering geschat worden door de meneer op 1500 euro !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

“1500 EURO ?????????!!!!!!!!!!!!!!”, was het enige dat ik nog kon uitbrengen bij het horen van zoveel goed nieuws. “Ja”, bevestigde mij de meneer.

Bij deze is het officieel : Murphy werkt tot nader order bij PBE.

Wordt vervolgd….